کارگاهها-کارگاه گچبری
تعریف: هنر گچبری به هنری اطلاق میگردد که با استفاده از ملات گچ نسبت، ایجاد نقش و حجم بر روی سطوح مختلف به ویژه دیوار بناها می نماید. در این هنر نقوش مختلف گیاهی و هندسی و حجم ها بصورت نیم برجسته از انسان حیوان و گل و بوته اجرا می گردد. 
تاریخچه گچبری
کاربرد ملات گچ در هنر و معماری ایران قدمتی بیش از 1200 سال قبل از میلاد را نشان میدهد. مطالعات باستان شناسی کاربرد ملات گچ را در بنای چغازنبیل مربوط به تمدن عیلامی میانی به اثبات رسانده است، اما بیشترین نشانه های باقی مانده از هنر گچبری در معماری ایران مربوط به بناهای دوره ساسانی است. با آغاز عصر اسلامی هنر گچبری در اماکن مذهبی برای ساخت محراب و کتیبه نویسی مورد استفاده قرار گرفت و زمینه های اعتلای این هنر را فراهم نمود، بطوریکه در عهد سلجوقی و ایلخانی محراب های بسیار نفیس و زیبائی با تکنیک گچبری ساخته شد. این هنر در دوره های بعد با ورود آئینه و استفاده از آن برای تزیین بنا، بر روی آئینه نیز کار شد و هنر آئینه کاری روی آئینه را بوجود آورد. هنر گچبری تا پاپان دوره قاجار بطور گسترده در معماری ایران حضور داشت اما در دوره پهلوی و به ویژه در چند دهه اخیر از میزان کاربرد آن کاسته و به جای آن گچبری های پیش ساخته در برخی بناها بکار برده می شود. این موضوع تداوم و آینده این هنر را نگران کننده نموده و ضرورت حفظ و ترویج آن را می طلبد.
کارگاه پژوهشی گچبری پژوهشکده هنرهای سنتی
بر این اساس پژوهشکده هنرهای سنتی در سال 1385 نسبت به تشکیل کارگاه پژوهشی گچبری اقدام نمود، این کارگاه نیز به مانند برخی از کارگاه های دیگر مجموعه با انتقال به اصفهان تعطیل و پس از بازگشت مجددا باز گشائی شد. کارگاه فعلی تلاش دارد تا با طراحی طرح های پژوهشی در زمینه هنر گچبری نسبت به احیاء این هنر اقدام نماید. در حال حاضر کارگاه پژوهشی گچبری با توان یک هنرمند کارشناس در این پژوهشکده به فعالیت مشغول می باشد. هنرمندانی که تاکنون در این کارگاه به فعالیت مشغول بوده اند و آثار با ارزشی را از خود برجای نهاده اند عبارت بوده انداز : علی حاجیان‌پور و احمد صومی(معصومی)،
هنرمندی فعلی این کارگاه آقای محمد صادق محمدی است.


All right reserved for the Research Institute and Cultural Heritage and Tourism © 2015

مجری سایت : شرکت سیگما