کارگاهها-کارگاه مینا
تعریف مینا: مینا کاری هنری است که طی آن شیشه (سیلیس)با اکسید های رنگی آمیخته، و طی فرایند حرارتی و بر اساس طرح و نقش آماده و بر سطح فلزات نشانده می شود.
تاریخچۀ مینا کاری
مینا کاری در جهان از سابقۀ تاریخی بلند مدتی برخوردار است، اما در ایران با استناد به آثار کشف شده قدمت این هنر را تا عهد اشکانیان میتوان رصد کرد. هنر مینا کاری ایران در عهد ساسانی، سلجوقی و ایلخانی توسعه یافت و از این هنر در تزیین آثار فلزی و مرصع کاری استفاده زیادی شد. این هنر در دوران حکومت صفویان با کیفیت و کمیت بیشتری انجام و آثار با ارزشی از این دوران ساخته شد. از این هنر در عهد قاجار برای تزیین ظروف عطردانها، زیورآلات و تزئینات ضریح و درب‌های اماکن متبرکه استفاده شد.
شیوه های متداولدر مینا کاری: مینا کاری با شیوه های گوناگون و از آن جمله مینای نقاشی (طرح های اسلیمی و پرتره سازی)، مینای خانه بندی، مینای پنجره، مینای حفره ای و مینای مرصع می توان اشاره کرد.
تاریخچۀ کارگاه مینای پژوهشکده هنرهای سنتی
نخستین کارگاه مینا کاری به سرپرستی احمد رائض در سال 1332 آغاز به کار نمود و در طی زمان فعالیت خود نزدیک به 12 هنرمند چیره دست را در مجموعه خود داشته است که از ایشان آثار ارزشمندی در مجموعه پژوهشکده برجای مانده است. از جمله این هنرمندان می توان با نام هنرمندان ذیل اشاره داشت: احمد رائض، حسین اسلامیان، بهرام عالیوندی، عباس جلالی سوسن آبادی، ساسان روزبهان، حسن تقوی، پروانه نراقی، مریم شیخ مهدی،فاطمه السادات هوریابند.
کارگاه پژوهشی میناکاری پژوهشکده هنرهای سنتی در حال حاضر با حضور 6 هنرمند مینا کار به فعالیت خود ادامه می دهد و مهمترین اهداف تعیین شده برای خود را در حوزه باز شناسی تکنیک های میناکاری ادوار تاریخی ایران، شناسائی مواد و مصالح مورد استفاده توسط هنرمندان گذشته و شناسایی فرایند ساخت این مواد را در دستور کار خود دارد. این کارگاه نیز در راستای احیاء فنون طراحی و همچنین ارتقاع سطح طراحی مینا کاری و نو آوری در این بخش تلاش می کند.
هنرمندان فعلی کارگاه پژوهشی میناکاری پژوهشکده عبارتند از : مصطفی اخواص، نسترن برجیان، شهلا اسدیانی، ندا خلعلت آبادی، سحر حسنخانی، مریم مسگریان و سارا زمانی .

All right reserved for the Research Institute and Cultural Heritage and Tourism © 2015

مجری سایت : شرکت سیگما